دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۳
مولوی
دوش از سر لطف یار در من نگریست
گفتا بی ما چگونه توانی بزیست
گفتم به خدا چنانکه ماهی بی آب
گفتا که گناه تست و بر من بگریست