دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۸
مولوی
دل رفت بر کسیکه بیماش خوش است
غم خوش نبود ولیک غمهاش خوش است
جان میطلبد نمیدهم روزی چند
جانرا محلی نیست تقاضاش خوش است