دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۴
مولوی
دلدار ظریف است و گناهنش اینست
زیبا و لطیف است و گناهش اینست
آخر بچه عیب می گریزند از او
از عیب عفیف است و گناهش اینست