دیوان شمس - رباعیات

این ابیات در فضایی آکنده از حسرت و شوق، بیانگر رنج عمیق عاشق در فقدان حضور معشوق است. شاعر با زبانی صمیمانه، معشوق را تنها مایه تسلی و حیات‌بخش خود می‌داند و نبود او را با زندانی تاریک و تنگ همانند می‌سازد.

درونمایه اصلی شعر، توصیفِ گسستِ روحی و روانی حاصل از هجران است؛ به گونه‌ای که کل هستی و گذر زمان بدون معشوق، معنای خود را از دست داده و به حبسی ابدی بدل شده است. در نهایت، شاعر با لحنی سرشار از شفقت، آرزو می‌کند که هیچ‌کس دیگر به این درد جانکاه دچار نشود.