دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بر لزوم یکپارچگی در محبت و باور به یگانگی حقیقت تأکید دارند. شاعر با بهره‌گیری از تمثیل اعضای بدن، نشان می‌دهد که اگرچه در عالم ماده کثرت و تعدد اعضا امری طبیعی است، اما در ساحتِ عشق و ایمان، تنها یگانگی است که اصالت دارد.

مفهوم کلیدی این سروده، توحید و وحدت وجود است. شاعر معتقد است که هرگونه تعلق خاطری که انسان به زیبایی‌های این دنیا دارد، در نهایت باید به سرچشمه اصلی یعنی خداوند بازگردد و دیدنِ دوگانگی میان معشوق زمینی و معبود حقیقی، نشان از غفلت و دوری از حقیقتِ توحید دارد.