دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر به تضاد و یگانگی میان فقر ظاهری و غنای معنوی می‌پردازد و معتقد است که درویشی و عاشقی، در حقیقت شکوه و پادشاهیِ حقیقی است. او فقرِ ظاهری را بستری برای رسیدن به غنای باطنی می‌داند که تنها برای عاشقان قابل درک است.

مفهوم اصلی این است که برای رسیدن به گنجِ معرفت و عشق الهی، باید خانه دل را از تمامی دلبستگی‌هایِ غیرالهی زدود و ویران کرد. این ویرانی، نه به معنای نابودی خویشتن، بلکه به معنای دست شستن از تعلقات دنیایی و رسیدن به وارستگی است.