دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۴
مولوی
در مرگ حیات اهل داد و دین است
وز مرگ روان پاک را تمکین است
آن مرگ لقاست نی جفا و کین است
نامرده همی میرد و مرگش این است