دیوان شمس - رباعیات

این ابیات دعوت‌نامه‌ای است به عبور از ظاهرِ فریبنده جهان و رسیدن به حقیقتی که فراتر از ادراکات حسیِ ماست. شاعر تأکید دارد که دلبستگی به جلوه‌های ظاهریِ هستی، مانند دامی است که انسان را در بند می‌کشد و راهِ رسیدن به شناختِ حقیقی را سد می‌کند.

در نگاهی ژرف‌تر، نویسنده بر این باور است که تمامِ جهانِ هستی با همه پیچیدگی‌ها و دگرگونی‌هایش، فاقد اصالتِ مستقل است. کسی که به حقیقتِ درونی دست یافته است، در می‌یابد که این تضادها مانند حرکت و سکون، تنها پنداره‌هایی هستند که در برابر نگاهِ آگاه، رنگ می‌بازند.