دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰۲
مولوی
در خواب مهی دوش روانم دیده است
با روی و لبی که روشنی دیده است
یا بر گل ترکان شکر جوشیده است
یا بر شکرستان گل تر روئیده است