دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۹
مولویدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این اشعار بازتابدهنده ارادت قلبی شاعر به ولایت و جایگاه معنوی حضرت علی (ع) است. شاعر در این ابیات، با تکیه بر ذکر «نادعلی» به عنوان یک نیروی قدسی و شفابخش، قصد دارد غمهای جانکاه خویش را با قدرت این نامِ مقدس برطرف سازد و روح خود را به آرامش برساند.
فضا و حالوهوای حاکم بر این ابیات، نیایشی و عرفانی است که در آن، شاعر با توسل به کلام حق و نام اولیاء الهی، در پی تعالی روح و رهایی از اندوههای دنیوی است.
معنای روان
همواره از ولایت و امامت علی (ع) سخن خواهم گفت و همانند روحالقدس، ذکر مقدس «نادعلی» را بر زبان جاری خواهم کرد.
نکته ادبی: «ولایت» در اینجا به معنای دوستی و پذیرش رهبری معنوی است. «روح قدس» اشاره به نیروی پاک الهی دارد.
تا آن غم و اندوهی که بر جان من نشسته است، سبک و برطرف شود، ذکر «کل هم و غم سینجلی» (که بخشی از دعای نادعلی است) را با یقین تکرار خواهم کرد.
نکته ادبی: اشاره به فراز «کل هم و غم سینجلی بولایتک یا علی» در دعای مشهور نادعلی دارد که به معنای زوال غمها به واسطه ولایت آن حضرت است.
آرایههای ادبی
اشاره مستقیم به دعای معروف «نادعلی» برای دفع بلاها و غمها.
همانند کردن ذکر نادعلی به روحالقدس برای نشان دادن تقدس و تأثیرگذاری آن.