دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۲
مولوی
حاشا که دلم ز شب نشینی سیر است
یا ساقی ما بی مدد و ادبیر است
از خواب چو سایه عقل ها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است