دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۲
مولوی
حسنت که همه جهان فسونش بگرفت
درد حسد حسود چونش بگرفت
سرخی رخت ز گرمی و خشکی نیست
از بس عاشق که کشت خونش بگرفت