دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۷۵
مولوی
جانا غم تو ز هرچه گویی بتر است
رنج دل و تاب تن و سوز جگر است
از هرچه خورند کم شود جز غم تو
تا بیشترش همی خورم بیشتر است