دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۶۲
مولوی
تا در دل من صورت آن رشک پریست
دلشاد چو من در همهٔ عالم کیست
والله که بجز شاد نمیدانم زیست
غم میشنوم ولی نمیدانم چیست