دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۹
مولوی
تا با تو ز هستی تو هستی باقیست
ایمن منشین که بت پرستی باقیست
گیرم بت پندار شکستی آخر
آن بت که ز پندار برستی باقیست