دیوان شمس - رباعیات

این اشعار به تبیین جایگاه آدمی در هستی و پیوند او با حقیقتِ غایی و آفریننده هستی می‌پردازد. شاعر با نگاهی عرفانی، خداوند را همچون دایه‌ای دلسوز و نگاهبانِ جان و جهان می‌بیند که شناختِ دقیقِ ذاتِ او از توانِ محدودِ ادراک بشر فراتر است.

در بخش دوم، رابطه‌ای هستی‌شناسانه میان «خدا»، «انسان» و «جهان» ترسیم می‌شود؛ رابطه‌ای که در آن انسان، بازتابی از ذاتِ الهی و جهان، بازتابی از حقیقتِ وجودیِ آدمی است؛ گویی هستی سلسله‌مراتبی از تجلیات است که از حقیقت مطلق به انسان و سپس به جهانِ مادی امتداد می‌یابد.