دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۶
مولوی
بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماست
دانستن او نه درخور پایهٔ ماست
در معرفتش همین قدر دانم
ما سایه اوئیم و جهان سایه ماست