دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۰
مولوی
بگرفت دلت زانکه ترا دل نگرفت
وآنرا که گرفت دل غم گل نگرفت
باری دل من جز صفت گل نگرفت
بی حاصلیم جز ره حاصل نگرفت