دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر اندوهِ عارفانه و تبیینِ ماهیتِ گریزپایِ حقیقتِ معنوی است. شاعر بر این باور است که هرگاه بخواهیم حقیقتِ ناب را در چارچوب‌های محدودِ ذهنی یا مادی محصور کنیم، روح و تأثیرِ آن از دست می‌رود؛ چرا که ذاتِ حقیقت، جاری و آزاد است.

در این کلام، فقدانِ وصل و دوری از سرچشمه‌ی فیض به تصویر کشیده شده است. شاعر با سوز و گداز بازگو می‌کند که چگونه دوری از آن رایحه‌ی آسمانی، جان را به تباهی و خونِ جگر می‌کشاند، زیرا آن حقیقتِ متعالی، تعلقی به جهانِ مادی ندارد و به‌ناچار به اصل و مبدأِ خویش بازمی‌گردد.