دیوان شمس - رباعیات

این اشعار بیانگر حالات عاشق راستینی است که در فراق یار، اندوه و حرمان را نه به دیده‌ی انتقام، بلکه به چشم عنایت می‌نگرد. شاعر در فضایی عرفانی، دل‌شکستگی و دوری از وصال را ابزاری برای صیقل یافتن روح و آماده شدن برای درک حقیقت می‌داند.

او بر این باور است که اگر یار درِ وصال را بسته و دلِ عاشق را آزرده نگه می‌دارد، به این دلیل است که محبوب، دلی شکسته و خالی از کبر و غرور را می‌پسندد. از این‌رو، عاشق با آغوش باز و اشتیاق، این شکستگی را می‌پذیرد و بر آستانه‌ی خانه‌ی یار می‌ماند تا شاید مورد توجه او قرار گیرد.