دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت بیانگر جهان‌بینی عارفانه و رندانه است که در آن، عاشق از قضاوت‌های ظاهری مردم درباره‌اش هراسی ندارد. او نه تنها از برچسب‌هایی چون گناهکاری، بدنامی و مستی نمی‌گریزد، بلکه آن‌ها را ویژگی‌های گریزناپذیر مسیرِ عشق می‌داند.

مضمون اصلی، وحدت وجود و تمرکز بر مقصودِ یگانه است. وقتی که محبوب، هستی‌بخش و هدفِ غاییِ عاشق باشد، تمام دشواری‌ها، سرزنش‌ها و ناملایماتِ جهان، رنگ می‌بازند؛ چرا که حضورِ محبوب، به معنایِ کمالِ وجود و غنایِ هستی است.