دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۵
مولوی
با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست
بی هیچ زیان ناله و فریاد تو چیست
گفتا که ز شکری بریدند مرا
بی ناله و فریاد نمیدانم زیست