دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۲
مولوی
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است
با نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است
ای مطرب چنگ و نای را تا بسحر
بنواز بر این صفت که تا روز خوش است