دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۰
مولوی
با شب گفتم گر بمهت ایمانست
این زود گذشتن تو از نقصانست
شب روی به من کرد و چنین عذری گفت
ما را چه گنه چو عشق بی پایانست