دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۸
مولوی
بازآی که یار بر سر پیمانست
از مهر تو برنگشت صد چندانست
تو بر سر مهری که ترا یکجانست
او چون باشد که جان جان جانست