دیوان شمس - رباعیات

این قطعه، تصویری از تقابل میان رفتار انسان و طبیعتِ موجودات دیگر در برابر پدیده‌ای طبیعی همچون باران است. در حالی که انسانِ صاحبِ خرد و عواطفِ متغیر، به دنبال پناهگاهی امن برای دوری از گزندِ باران می‌گردد، موجودات دیگر با اشتیاقِ غریزی به سویِ اصل و ریشه‌ی وجودی خویش می‌شتابند.

شاعر با این تمثیل، پیوندِ میان آفریده و آفریدگار را بازگو می‌کند و نشان می‌دهد که هر موجودی، بر اساس جوهره‌ای که از آن سرشته شده است، به سوی منشأ و حقیقتِ خویش گرایش دارد؛ چنان‌که اردک، آب را نه عاملِ رنج، بلکه مایه‌ی حیات و لذت می‌داند و آن را طلب می‌کند.