دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۶
مولوی
باران به سر گرم دلی بر میریخت
بسیار چو ریخت چست در خانه گریخت
پر میزد خوش بطی که آن بر من ریز
کاین جان مرا خدای از آب انگیخت