دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۹
مولوی
ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت