دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۷
مولوی
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم می دهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت