دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۳
مولوی
این گرمابه که خانهٔ دیوانست
خلوتگه و آرامگه شیطانست
دروی پریی، پری رخی پنهانست
پس کفر یقین کمینگه ایمانست