دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۰
مولوی
این غمزه که میرنی ز نوری دگر است
و اندیشه که میکنی عبوری دگر است
هر چند دهن زدن ز شیرینی اوست
این دست که میزنی ز شوری دگر است