دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۹
مولوی
این عشق شهست و رایتش پیدا نیست
قرآن حقست و آیتش پیدا نیست
هر عاشق از این صیاد تیری خورده است
خون میرود و جراحتش پیدا نیست