دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به تضاد میان قالب جسمانی و عقل بشری با حقیقتِ متعالی و عرفانیِ جان می‌پردازد. شاعر جسم را ظرفی سفالین و فانی و عقل را در برابرِ مستیِ اصیلِ جان، نارس و خام می‌بیند.

در این نگاه، حتی دانش و آموخته‌های ذهنی، زنجیری بر پایِ جان تلقی می‌شوند که مانع از پرواز به سوی حقیقتِ مطلق است و شاعر اعتراف می‌کند که آنچه بر زبان می‌راند، نه حاصلِ منِ فردی، که انعکاسی از ندایِ اصیلِ درون است.