دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹
مولوی
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
مانندهٔ دانه ای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت