دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۸
مولوی
ای در دل من نشسته شد وقت نشست
ای توبه شکن رسید هنگام شکست
آن بادهٔ گلرنگ چنین رنگی بست
وقت است که چون گل برود دست بدست