دیوان شمس - رباعیات

ای بنده‌ی خدا، آگاه باش که حقیقتِ هستی و سرورِ عالَم همین است که به تو می‌نمایم؛ همان‌گونه که نورِ صاعقه از ابری پربار در ازل بیرون می‌جهد، تجلیِ حق نیز این‌گونه ناگهانی و درخشان است.

هرآنچه تو از بابِ شناخت می‌گویی، مبتنی بر قیاس و استدلال‌های فکریِ توست، اما عارفِ واصل، حقیقت را با چشمِ دل می‌بیند و تفاوتِ بنیادین میانِ این دو روشِ معرفت در همین نکته نهفته است.