دیوان شمس - رباعیات

این قطعه، توصیفِ روزی است که از فرطِ شکوه و شادی، از دایره‌یِ زمانِ عادی بیرون رفته و گویی نوری فراتر از خورشیدِ عالم‌تاب در آن تجلی یافته است. فضایی که شاعر ترسیم می‌کند، آمیخته به وجد و شعفی است که زمین و آسمان را به هم پیوند می‌دهد و نویدبخشِ پایانِ دوری و بی‌قراریِ عاشقان است.

در نگاهِ شاعر، این روز، روزِ موعودِ اهلِ دل است؛ لحظه‌ای که تقدیرِ الهی یا حضورِ معشوق، زمین را به عرصه‌یِ دریافتِ مواهبِ آسمانی بدل کرده و همگان را به شادی و بشارت فرا می‌خواند.