دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به تبیین مفهوم عمیقِ ترکِ تعلقاتِ دنیوی و تسلیمِ خالصانه در برابر اراده‌ی الهی می‌پردازند. شاعر، پارادوکس یا تناقضِ زیبایی را طرح می‌کند که در آن، نقطه اوجِ کمالِ انسانی، دست کشیدن از تلاش‌های خودخواهانه و حیله‌گری‌های نفسانی است.

مضمون اصلی، ستایشِ «بی‌خویشتنی» است؛ جایی که انسان با رها کردنِ تکیه‌گاه‌های انسانی و دست‌برداشتن از حیله‌های زیرکانه برای رسیدن به اهدافِ نفسانی، به جایگاهی والاتر از زیرکی و حکمتِ معمول دست می‌یابد که همان اتصال به حقیقتِ هستی است.