دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۷
مولوی
آنکو ز نهال هوست شبخیزانست
چون مست بهر شاخ در آویزنست
کز شاخ طرب حاملهٔ فرزند است
کو قرهٔ عین طرب انگیزانست