دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲
مولوی
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست