دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۹
مولوی
آن عشق مجرد سوی صحرا می تاخت
دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت
با خود می گفت چون ز صورت برهم
با صورت عشق عشقها خواهم باخت