دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۲
مولوی
آن را که غمی باشد و بتواند گفت
گر از دل خود بگفت بتواند رفت
این طرفه گلی نگر که ما را بشکفت
نه رنگ توان نمود و نه بوی نهفت