دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت بیانگرِ حال و هوای عاشقی است که در دریای رنج و اندوه غوطه‌ور است. شاعر در این ابیات، پیوندِ ناگسستنی میانِ عشق و رنج را ترسیم می‌کند و به مخاطبِ ناآگاه هشدار می‌دهد که عشق، فرایندی بی‌انتهاست و نباید آن را با معیارهای عادی و پایان‌پذیرِ دنیوی سنجید.

مضمون اصلی، نفیِ تصوراتِ باطلِ بیگانگان از عشق است. عاشقی که چشمانش از خونِ دل، رنگین شده، دیگر سهمی از آسایش و خواب ندارد و از سوی دیگر، کسانی که گمان می‌کنند عشق نقطه‌ی پایانی دارد، در حقیقت هیچ‌گونه بویی از حقیقتِ آن نبرده‌اند.