دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۴
مولوی
آن چشم فراز از پی تاب شده است
تا ظن نبری که فتنه در خواب شده است
صد آب ز چشم ما روان کردی دی
امروز نگر که صد روان آب شده است