دیوان شمس - رباعیات

این ابیات روایتی تلخ و کنایه‌آمیز از نگاه مادی‌گرایانه به روابط انسانی است. شاعر با زبانی صریح و طنزآلود، از شخصی سخن می‌گوید که تنها به طمع ثروت به او نزدیک شده است. وقتی آن شخص درمی‌یابد که سخن یا همراهیِ شاعر، متاعِ زرینی برای او ندارد، به سرعت پیمانِ عاطفی و وفاداری را رها می‌کند.

درونمایه اصلی اثر، بی‌وفاییِ مبتنی بر منفعت‌طلبی است. شاعر با هوشمندی، پیوند میان طمع و توجه را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه برخی افراد، ارزش‌های انسانی را فدای ثروت می‌کنند.