دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به تجربه‌ی درونی عاشق می‌پردازد که در آن آتشِ عشق، مرزهای زمان و مکان را در هم می‌شکند. در نگاهِ عاشقِ حقیقی، شب و روز که نشان‌دهنده‌ی گذشت زمان هستند، در برابرِ شعله‌ی سوزانِ عشق، رنگ می‌بازند و معنای متعارفِ خود را از دست می‌دهند.

شاعر با بیانی حیرت‌آمیز، حالتی از بی‌زمانی یا فراروی از زمان را تصویر می‌کند؛ جایی که سوزشِ درون چنان قوی است که تاریکیِ شب را به روشنیِ روز بدل می‌کند و دیده را از تماشای جهانِ مادی باز می‌دارد.