دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲
مولوی
سبحان الله من و تو ای در خوشاب
پیوسته مخالفیم اندر هر باب
من بخت توام که هیچ خوابم نبرد
تو بخت منی که برنیائی از خواب