دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۷
مولوی
خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب
زیرا ز تو چشم بود پرآتش و آب
شد جانب دل دیدددلی چون سیماب
شد جانب تن دید خراب و چه خراب