دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر بر بی‌کرانگی و فراتر بودنِ حقایق الهی از ادراکِ بشری تأکید می‌ورزد. او خواننده را دعوت می‌کند که خود را به دایره‌ی محدودِ دانستنی‌های معمولی و حواسِ مادی محدود نکند و در جست‌وجویِ معرفتی باشد که فراتر از هرگونه توصیف و تبیینِ عقلانی است.

همچنین، فضای حاکم بر این سخن، حریمِ امنِ دلِ عارفان است؛ جایی که رازی میان انسانِ خداجو و معبودش برقرار است که حتی والاترین مرتبه‌یِ ملکوت، یعنی جبرئیل، نیز توانِ نفوذ و درکِ آن را ندارد. این نشان‌دهنده‌یِ خلوتِ ویژه‌یِ عاشق و معشوقِ ازلی است.