دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۸
مولوی
غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را