دیوان شمس - رباعیات

شعر به توصیف قدرت دگرگون‌کننده عشق الهی می‌پردازد که وجود آدمی را همچون خامی که در آتش پخته می‌شود، به کمال می‌رساند و از تعلقات دنیوی جدا می‌سازد.

این فضای روحانی، سالک را به وادی خرابات می‌برد؛ مکانی که نمادِ بی‌خویشتنی و رهایی از بندهای عقلِ مصلحت‌اندیش است تا جایی که جز آن حقیقتِ واحد، راه دیگری پیش روی عاشق باقی نمی‌ماند.