دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴
مولوی
ای آنکه چو آفتاب فرداست بیا
بیرون تو برگ و باغ زرد است بیا
عالم بی تو غبار و گرد است بیا
این مجلس عیش بی تو سرد است بیا